miércoles, 3 de junio de 2009

A MUSICA PARA O NOSO BLOG



Hola a todos e a todas somos Dani,Jose e Sergio.

Ímonos encargar da sección musical do noso blog.

Non estamos moi seguros da música que imos poñer pero por intentalo que non quede(temos que dicir que a profe nos acaba de pillar por sorpresa e nos deu cinco minutos xustiños para facelo)
Así que non esperedes "milajros".
Saudiños

Carlos Baute y Marta Sanchez-Colgando en tus manos.


Beyonce-si yo fuera un chico.

A pena e que a tubemos que cambiar a de melendi por que levava tacos non os de mexico, si non palabrotas.

Saludos.

miércoles, 13 de mayo de 2009

UN SAÚDO A TODOS DA PROFE



Antes de que o noso blog siga medrando coas entradas e comentarios de todos nós, nenos, profes, amigos e veciños, véxome na obriga de, como persoa responsable deste...(disparatado?)proxecto, a contar os "comos" e "porqués" do asunto.
Son varías as razóns que unha profe debería ter en conta para non abrir un blog escolar:

1ª-Vaia quebradeiro de cabeza e vaia cometempo.

2ª-Sempre pode haber alguén disposto a criticarte e dicir que o tempo adicado a isto e tempo pouco aproveitado ou restado a outras cousas máis importantes e necesarias.

3ª-Todo o que se enseñe aquí, guste ou non, queda sometido á crítica, admiración, envexa, observación e comentario.

4ª-O máis probable é que o que empeza con moitas ganas, co tempo acabe cansando e aburrindo.

5ª-Mmmmmm....Agora non se me ocurre, pero seguro que aparecerán moitas máis.
Hai tamén algunhas as razóns polas que esta profe decideu abrir este blog escolar:

1ª- O manexo das tecnoloxías por parte dos nenos é algo que irremisiblemente nos invade, o uso de Internet como medio de coñecemento, diversión ou comunicación, é algo que pode ser motivo de preocupación ou de angustia por parte dos pais e educadores, preocupación que somentes poderemos controlar, enseñando aos nosos nenos a facer bo uso de todo o que este medio pon ao seu alcance.
2ª- Somos un grupo de nenos e profe suficientemente creativos como para disfrutar compoñendo entradas, deseñando, aprendendo xeitos de presentación, apreciando o valor da boa expresión, da corrección nas formas de comentar.

3ª-Temos un montón de material, tanto en relatos, como en traballo artístico que nos gustaría que recibira o recoñecemento,(posto que nós o compartimos, criticamos e valoramos entre nós mesmos),daqueles que queiran velo, ademáis de poder conservalo nun soporte que vai máis aló dun papel escrito nunha libreta.

4ª-Sabemos que aprenderemos a valorar moitas das cousas que facemos, e aínda que teñamos que sacrificar algúns recreos, aprenderemos algo cada día, desde incluir fotos, vídeos etc.

5ª-A mais importante, nos apetece.


Como profe, responsable de todo o que aquí se poña, teño que agradecer, en primeiro lugar a ilusión dos meus alumnos, dispostos a seguirme nun proxecto e a esforzarse en facelo o mellor posible, sen protestar nunca polo traballo que supón.

A boa acollida por parte dos meus compañeiros que lonxe de intentar disuadirme, recibiron a idea cunha sonrisa.

Aos pais e nais dos meus alumnos pola confianza que depositan en min, e que espero non defraudar.
Un abrazo a todos.

jueves, 2 de abril de 2009

UNA HISTORIA DE AMISTAD

Un relámpago...dos...otro más y...por fin, el trueno.

Jaime miró por la ventana absorto en sus pensamientos. Le gustaba ver como las gotas de lluvia resbalaban en el ventanal de aquel bar en el que se había resguardado de la tormenta.

En la otra esquina del bar, Caren escuchaba distraída el ruido que las mismas gotas de lluvia hacían al chapotear sobre los charcos, del viento azotando las ramas de los árboles, de las personas charlando en las mesas de al lado...

Poco a poco, la gente se iba marchando y el bar se iba quedando vacío.Tan solo él en una mesa, ella en la otra esquina.

Jaime,que solo esperaba a que escampase para poder irse en su bicicleta, salió de repente de sus pensamientos y observó a su alrededor, observando a Caren, a la que no había visto hasta ese momento.

-.”Otra vez esa chica tan guapa”- pensó.

Siempre se la encontraba en los lugares más inesperados. No sabía nada sobre ella, ni como se llamaba, ni donde vivía. Lo único que sabía es que cuanto más la veía más y más pensaba en ella pero nunca tenía el valor de acercarse y preguntarle su nombre.

-.”Tal vez hoy”...-pensó, pero no, no sería capaz nunca.

Caren levantó la mirada de su libro y fijó sus ojos en Jaime, éste apartó la mirada rápidamente sonrojándose.

Caren se da cuenta y sonríe mientras piensa:

bueno...si él no se decide a hablarme, yo tampoco, pero...es que es tan guapo...”

Caren también se había dado cuenta de que ella y Jaime se cruzaban a menudo y aunque no sabía su nombre, si que vivía en su mismo edificio.

Cuando por fin se atrevió a levantarse para ir hacia él, su madre entra por la puerta

-.Caren, siento el retraso, nos vamos-dijo su madre.

Caren recogió sus cosas y salió tras su madre, entonces vio la bicicleta de Jaime y dijo:

-.Ese chico de ahí, vive en nuestro edificio. ¿lo podemos acercar?

-.Si, claro-dijo su madre.

Caren volvió a entrar y se dirigió a Jaime:

-.Oye... si quieres te podemos llevar, vivimos en el mismo edificio.

Jaime que estaba muy colorado, se quedó atónito.

-.¿Como que en el mismo edificio?-dijo- ¿como es posible que nunca me cruzara contigo allí?-y añadió- varias veces nos hemos cruzado pero nunca en el edificio.

Caren también se había sonrojado:

-. Pues... ya ves...¿vienes?

-. Si claro- dijo él - pero...¿y la bici?

-.Oh, no te preocupes, supongo que cabe bien en el maletero.

Durante el trayecto en coche, apenas hablaron. Al llegar al portal Jaime dijo:

-.Ahora que se donde vives y como te llamas, espero verte más a menudo.

-.Yo también-respondió Caren.

-.También podemos quedar algún día-dijo Jaime sonrojándose una vez más

-.Pensé que nunca me lo pedirías.

Caren le dio un beso en la mejilla y subió correteando las escaleras mientras Jaime la observaba maravillado.

(Escrito por Alexandra en Novembro do 2008)

martes, 31 de marzo de 2009

HOXE ESTREAMOS BLOG

Ola a todos e todas, somos os nenos e nenas de quinto do colexio de Xuño.
Como nos gusta moito escribir, ler,pintar,debuxar,escoitar música e outras cousas,decidimos abrir un blog para ir poñendo as cousas que imos facendo cada día.
Esperamos que vos guste, e se queredes deixarnos os vosos comentarios e opinións as leremos encantados.
Saúdos a todos

FELIZ CUMPREANOS SERGIO ORELLÁN